Azama, Paradise A-Version, Arabic text digitally

This is the Arabic text of K. al-ʿAẓama‘s Paradise-section in digital format. As a downloadable pdf you find it here. In some browsers it does not look good, but when downloaded it does. The critical apparatus, to be used with the pdf, is/will appear@ here. I did neither adapt the orthography and grammar to the conventions of Modern Standard Arabic, nor aimed at any consistency in them. The original text in the manuscripts is a mess as well.

[كتاب العظمة، صفة الجنة]

٨٠١ فصل ثم خلق الله فصل في صفة الجنة ونعيمها. قال: ثم ان الله تعالى خلق الجنة تحت العرش عن يمينه، وعرضها كعرض السموات والأرض، من الذهب الأحمر والفضة والدرّ والجوهر واللؤلؤ والزمرد الأخضر، ٨٠٢ وجعل لها ثمانية أبواب من النور، ومساميرها من الدر وستور الأبواب من السندس الأخضر ومفاتيحها من الياقوت الأحمر ٨٠٣ سورها لبنة من فضة ولبنة من ذهب يسمى كل باب منهم ٨٠٤ باسم معلوم. فالأول جَنَّةُ النَعِيمِ والثاني دَارِ السَّلاَمِ والثالث دَارُ الخُلْدِ والرابع دَارُ الفِرْدَوْسِ والخامس دار الجلال والسادس دار عَدْن والسابع دَارُ الخَيْرِ والثامن دار العليا. ٨٠٥ كل دار مسيرة تسعماية ألف ألف ألف ألف ألف ألف سنة الى تسعماية ألف ٨٠٦ ألف سنة وكذلك عرضها. والسنة ثمانون شهرا والشهر ثمانون يوما والوم ثمانون ساعة والساعة الواحدة الف سنة من سنيننا هذه ٨٠٧ في كل جنّة خلق الله تبارك وتعالى ثمانمائة ألف ألف قصر من الذهب الاحمر والدر والجوهر والياقوت الأحمر والزمرد الأخضر. في كل مدينة أربعة آلاف ألف ألف ألف ألف دار من الفضة البيضاء، ٨٠٨ مسامير أبوابها من الذهب الأحمر، وفي كل قصر من قصور تلك المدائن ألف غرفة بعضها فوق بعض، وفي كل غرفة مائة طبقة بعضها فوق بعض وفي كل طبقة ألف شباك مشبكة بقضبان النور على حدوى كل شبّاك من تلك الشبابيك سرير من الذهب الأحمر. مفروش على كل سرير سبعون فراش من الحرير الأحمر والسندس الأخصر مكلل بالدر والجوهر، والفرش مفروشة بعضها فوق بعض، ٨٠٩ جالس على تلك الفرش حورية من الحُورِ العِينِ، على كل واحدة منهن سبعون حلة والحلل ما بين الاحمر والاخضر والاقحوان والأرجوان منسوج بالدر والجوهر والمرجان. ٨١٠ ووجوه تلك الحُور أضوأ من الشمس والقمر، لها عيون لو كشفت عن نظرها وغمزت لبني آدم في دار الدنيا لماتوا كلهم شوقًا اليها. ٨١١ وعلى جبينها إكليل كأنّه شمس مضيئة وفي كل زند من زنودها ألف سوار من الذهب الأحمر مكلل بالدر والجوهر. ٨١٢ يبان مخ ساقها من وراء ثيابها من رَق جلدها وفي كل رِجل من رجليها ألف خلخال من الذهب الأحمر. ٨١٣ لو سمع لذيذ صوتها أهل دنيانا هذه لماتوا شوقًا اليها. ٨١٤ وفي عنقها قلادة من الدر والمرجان واللؤلؤ والعقيان يضيء كل عقد من عقودها مثل الكَوْكَب الدُرِّيّ وبين يدي كل حورية ألف وليدة وألف وصيفة، ٨١٥ مكتوب على باب كل قصر اسم صاحبه ومكتوب على نحر كل حورية اسم زوجها بنور يتلألأ: أنا لفلان بن فلان. طول كل قصر من تلك القصور ألف وثلثماية سنة وعرضه ألف وأربعمائة سنة. ٨١٦ في كل قصر ألف باب، بين الباب والباب مسيرة خمسين ألف سنة. على كل باب بستان عرض ذلك البستان مائة سنة، ٨١٧ يجري في كل بستان نهر مِن لَّبَنٍ ونهر من عَسَلٍ ونهر من خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبيِنَ، ونهر مِنْ مَاءٍ غَيْرِ آسِنٍ يعني غير متكدر. والنهر الذي مِن لَّبَن لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ، والنهر الذي من الخمر لَذَّة للشَّارِبيِنَ والنهر الذي من العسل هو من عَسَلٍ مُصَفًّى. ٨١٨ مضروب على جانب كل نهر ألف خيمة وألف قبة من الزمرد الأخضر والياقوت الأحمر في كل خيمة سرير من الذهب الأحمر عليه فرش من الحرير الأحمر والأخضر، ٨١٩ وفي كل بستان من الفواكه الكثيرة مَا تَشْتَهِي الأَنْفُسُ وَتَلَذُّ الأَعْيُنُ ٨٢٠ وفيها ما لا عين رأت ولا أذن سمعت ولا خطر على قلب بشر. ٨٢١ فإذا دخل أهل الجنة الجنة افترقوا الى منازلهم فتستقبلهم الحُور العِين كل إنسان تستقبله سبعون حورا عليهنّ الحلي والحلل مكللة بالدر والجوهر، ٨٢٢ وعلى رأس كل حورية تاج له ضوء وشعاع أضوأ من الشمس والاكليل على جبينها من نور العرش. ٨٢٣ مع كل حورية ألف وصيفة وألف وليدة، بأيديهن صوالج يرفعون بها أذيال الحُور العِين كيلا يتلوثن من المسك والزعفران ٨٢٤ وبيد كل واحدة منهن كأس مثل فلقة الشمش فيه ماء وخمر ولبن وعسل وبين ذلك حجاب كيلا يختلط بعضه ببعض ٨٢٥ فإذا استقبلوا ولي الله تعالى فينظر ولى الله الى ما أعدّ الله تعالى له من النعيم فيتعجب من الحُور ثم يقول لمن هؤلاء يا رب؟ ٨٢٦ فيقول الله تعالى: لك يا عبدي ما ترى كلهم أزواجك ونساؤك وخلقتهم لأجلك ولأجل تعبك وسهرك بين يدي في ظلمة الليل وصبرك على البَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ في دار الدنيا وخوفك من عذابي ٨٢٧ فالآن جعلتك من الآمنين وأمنتك من عذابي وأسكنتك دار كرامتي وزوّجتك بسبعين حورية لحفظ فرجك من الزنا ٨٢٨ قال: ثم ان الحور العين يتقسمن وبأيديهن الكأسات الى ولي الله تعالى فيشرب ما في أيدي الحُور من الشراب الذي في الكأسات جميعه فاذا شرب ولي الله ما في أيدي الحور جميعها فيرجعون تلك الحور الى القصور بالفرح والسرور ويدخلون الى منازلهم ٨٢٩ لكل حورية منزل مبني من العقيان والقباب والخيام. في كل مسكن من هؤلاء المنازل سرير من الذهب الأحمر مرصع بالدر والجوهر والياقوت وعليه سبعون فراشًا من السندس والاستبرق بعضها فوق بعض ٨٣٠ فإذا جلس ولي الله تعالى على السرير الذي قد أعده الله له دخلت الحور الى منازلهم مستقبلات جميع أبواب منازلهم الى سرير ولي الله فيجلسن على أسرتهن فيصرن كلهن مستقبلات الى ولي الله تعالى وهو جالس على سريره. ٨٣١ فإذا اشتهى ولى الله واحدة منهن فتعلم من غير إشارة ولا دعوى فتفتح باب قبتها وتخرج اليه وعليها الحلي والحلل والحسن والجمال والبهاء والكمال كما قال الله تعالى: لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلاَ جَانٌّ. ٨٣٢ فإذا دنت من ولي الله تعالى فانه يجامعها ففي مجامعتها مرة واحدة بمقدار أربعين سنة من سنيننا هذه ٨٣٣ ثم تقطع شهوته وهو على صدرها والعرق يجري من تحتها والولدان وقوف على روسهم وبأيديهم المناديل من السندس يروّحون عليهم الى أن يتمّون شهوتهم مدة أربعين سنة ٨٣٤ ثم تقوم تلك الحورية فتدخل الى منزلها فتجيء أخرى اليه فيجامعها فإذا هي بكر فيتم في مجامعتها أربعين سنة أخرى على العادة الأولى ٨٣٥ فلا تزال تخرج واحدة وتدخل أخرى حتى تنتهي السبعين حورية وكلهن أبكارا فاذا جامع السبعين حورية ثم يعودون كما كنّ أبكارا ٨٣٦ وولي الله متكئ على سريره وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ بِأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ وَفَوَاكِهٍ مِّمَا يَشْتَهُونَ ٨٣٧ يأكلون ويشربون ولا يتغوطون ولا يبولون ٨٣٨ الا أنهم يعرقون من أجسامهم فيخرج بذلك البول والغايط عرقًا أذكى من المسك الأذفر والعنبر الأشهب ٨٣٩ لأن أرض الجنة لا تقبل النجاسة. فبينما ولي الله تعالى على هذا الأمر في لعبه وضحكه ولهوه مع الحُور العِين ٨٤٠ إذ نزلت من فوق رأسه قبة من النور يبان باطنها من ظاهرها ٨٤١ وفي تلك القبة سرير من الذهب الأحمر وعليه سبعون فراشًا من السندس والاستبرق بعضها فوق بعض ٨٤٢ وعليهم جالس من فوقهم حورية يغلب نورها على نور الحور العين وعليها سبعون حلة من النور ٨٤٣ فإذا نظر ولي الله اليها يتعجب من حسنها وجمالها وتتعجب السبعين حورية الذي لولي الله من حسنها ٨٤٤ فيقول ولي الله يا رب لمن هذه؟ فيقول الله تعالى خاطبها يا عبدي حتى تجيبك قال فيكلمها ولي الله تعالى فإذا كلمها تفتح باب قبتها وتخرج فتقول له حبيبي كيف نسيتني؟ ألم تذكر صبري معك على الجوع والعطش والعري والشكوى والبلوى ٨٤٥ ألم أكن أطيعك؟ أما خدمتك، أما أكرمتك؟ أما احتملتك على الباسا والضرا؟ ألم تذكر كذا وكذا؟ أنا زوجتك المطيعة لك في دار الدنيا قال: فيبكي ولي الله من الفرح ويقوم اليها ويعانقها ٨٤٦ وإذا مكتوب على نحرها عُرُبًا أَتْرَابًا اسمها عَرِبة وعلى كل زند من زنودها ألف سوار من الذهب الأحمر وفي كل رجل من رجليها ألف خلخال الذهب وعلى رأسها تاج من النور ٨٤٧ فإذا نظرت الحور العين اليها والى حسنها وحسن لباسها يقلن ربنا لم لا زينتنا لولي الله مثلها فيقول الله تعالى: ٨٤٨ معاشر الحور زينت أَمتي لكثرة صبرها في دار الدنيا على الحر والبرد والجوع والعطش والخوف وطاعتها إليّ وطاعتها لزوجها ٨٤٩ وبالذي قاست من غصص الموت وظلمة القبر وهيبة السؤال وهول يوم القيامة لأجل ذلك زينتها عليكم ٨٥٠ فتقول الحور العين: ربنا يحق لها أن ترفعها علينا بالزينة والحسن والجمال ثم تقول الحور العين يا عربة لا حسد بيننا هذا اليوم ٨٥١ قال: فينادي منادي يا أهل الجنة هذا اليوم يوم الفرح والسرور في دار الأمان فليس هنا مرض ولا موت ولا سقم ولا هم ولا غم ولا فقر ولا خوف ولا جوع ولا عطش ولا تعب ولا عرى ولا حر ولا برد ولا ظلمة ولا شتا. ٨٥٢ قال: فيعطي الله تعالى لكل ولي من أوليائه في الجنة ملكا وقصورا وحورا وولدانا وبساتين ومن الحلل حتى يقول كل واحد منهم: انا غني ولا غيري يلقى في الجنة بهذا الغنى والذي يقول هذا الكلام هم المساكين الذين هم أقل أهل الجنة ملكا ومالا وقصورا وأزواجا حتى لا يبقى أحد منهم حسد ويعطى كل واحد منهم ٨٥٣ ما لا عين رأت ولا أذن سمعت ولا خطر على قلب بشر مقام@ ٨٥٤ أُكُلُهَا دَائِمٌ وظلّها تِلْكَ عُقْبَى اللَّذِينَ اتَّقُوا وقُطُوفُهَا دَانِيَةٌ وفواكه الأشجار متدلية تقطف بقدرة الله تعالى وتأتي الى كف مشتهيها فيأكل وكلما قطفت واحدة ترد أخرى الى مكانها ٨٥٥ وتبلغ في الحال كما كانت في ذلك الغصن ٨٥٦ ولو قطف منها عشرة نبتت مكانها أخرى في الحال تسلسل بينها الانهار ٨٥٧ وعلى الأشجار طيور كالبخاتي فيأكل الولي من لحومها ٨٥٨ إذا اشتهى ومن اي طير اشتهى يقع بين يديه فيأكل ما تشتهى نفسه إن أراد مشويًا وإن أراد مطبوخًا يقع بين يديه بقدرة الله تعالى الذي يقول للشيء كُنْ فَيَكُونُ ٨٥٩ فإذا أكل العبد منه ما اشتهى واراد فيعود في الوقت والحال طيرا مستويا ٨٦٠ ثم يطير وهو يسبح الله تعالى ويقول سبحان الذي خلقني وسواني وجعل لحمي رزقا للمتقين من عباده ٨٦١  وفي جنة عَدن نهر يجري اسمه الكَوْثَر ٨٦٢ وعرضه مائة سنة وهو لنبينا محمد صلى الله عليه وسلم وعرضه مائة سنة وطوله ثلثمائة ألف ألف سنة فيه ماء بارد زلال عذب لذيذ أحلى من العسل حصا ذلك النهر الدر واللؤلؤ وفيه المسك الأذفر٨٦٣ وأرض الجنة كلها فضة وحشيشها الزعفران وسكانها الحور والولدان والوصائف والغلمان كأنهن اللُؤْلُؤ المَكْنُون.

To be continued

 

Paradise, translation (Dutch)

 

Kitāb al-ʿAẓama, Beschrijving van de Paradijstuin en zijn heerlijkheid

Daarop schiep God aan de rechterkant onder de Troon de tuin, zo ver reikend als de hemel en de aarde, van rood goud en zilver, uit parels, edelstenen, parels en groene smaragd. Hij maakte er acht poorten van licht voor; de spijkers daarvan zijn van parels, de voorhangsels van de poorten zijn van groen zijdebrokaat en de sleutels van rode robijn. De muur ervan is afwisselend uit zilveren en gouden bouwstenen opgetrokken. Elke poort wordt met een welbekende naam benoemd:
De eerste poort is de tuin van de gelukzaligheid (Koran 26:85).
De tweede poort is de woning van de vrede (6:127; 10:25).
De derde poort is de woning van de eeuwigheid (41:28).
De vierde poort is de woning van het paradijs (18:107; 23:11).
De vijfde poort is de woning van de majesteit (55:27, 78).
De zesde poort is de woning van Eden (9:72).
De zevende poort is de woning van het betere (vgl. 16:30).
De achtste poort is de hoogstgelegen woning (vgl. 9:40).
Elk van deze woningen heeft een breedte van driehonderd miljoen jaren, [gemeten] naar onze jaren. In elke tuin schiep God achthonderd miljoen steden. In iedere stad zijn er achthonderdduizend paleizen van rood goud, parels, edelstenen, rode robijn en groene smaragd; in iedere stad zijn er vierduizend miljard woningen van wit zilver; de spijkers van hun poorten zijn van rood goud. In elk van de paleizen in deze steden zijn er duizend kamers boven elkaar, (honderd verdiepingen boven elkaar,) en op iedere verdieping zijn er duizend ramen, gevlochten uit tralies van licht. Voor elk van die ramen staat een bed van rood goud, met op elk bed zeventig matrassen van rode zijde en groen zijdebrokaat, versierd met parels en edelstenen, (en de matrassen zijn) over elkaar uitgespreid. Op elk van deze matrassen zit een van de grootogige gezellinnen (houris; 44:54 e.a.), gekleed in zeventig verschillende gewaden, van groen tot rood, van kamille en purper, doorweven met parels, edelstenen en koralen.
De gezichten van deze gezellinnen zijn stralender dan de zon en de maan; als een van hen een oog zou openen en zou knipogen naar de mensenkinderen op deze aarde zouden die sterven uit verlangen naar haar. Op haar voorhoofd draagt zij een diadeem als een stralende zon; aan elke onderarm heeft zij duizend armbanden van rood goud, getooid met parels en edelstenen. Het merg van haar onderbeen is zichtbaar door haar kleren, zo dun is haar huid; aan iedere voet heeft zij duizend enkelbanden van rood goud. Als de bewoners van onze aarde haar zoete stem zouden horen, zouden zij uit verlangen naar haar sterven. Om haar hals draagt zijn een halsketting van parels, koralen en zuiver goud. Elk van haar halskettingen straalt als een stralende ster (24:35). Voor iedere gezellin zitten duizend slavinnen en duizend kameniers. Op de deur van ieder paleis staat de naam van zijn eigenaar geschreven; op de hals van iedere gezellin is met stralend licht de naam van haar man geschreven: ‘Ik ben van die-en-die, de zoon van die-en-die.’ De lengte van elk van deze paleizen is dertienhonderd jaar, en de breedte is veertienhonderd jaar. In ieder paleis zijn er duizend deuren; der afstand tussen een deur en de volgende is vijftigduizend jaar. Bij iedere deur is er een fruittuin, honderd jaar breed. In iedere fruittuin stroomt een rivier van melk, een rivier van honing, een rivier van water dat niet brak is (47:15), en een rivier van wijn die aangenaam is voor de drinkers. De rivier van water dat niet brak is betekent: niet troebel, en de rivier van melk, waarvan de smaak niet verandert; de rivier van wijn is aangenaam voor de drinkers en de rivier van honing, dat is gezuiverde honing (47:15). Aan de oever van iedere rivier zijn duizend priëlen opgeslagen en duizend ronde tenten van groene smaragd en rode robijn. In ieder prieel staat een bed van rood goud, waarop matrassen van rode en groene zijde liggen. In iedere tuin is er veel fruit (43:73), wat de zielen begeren en wat aangenaam is voor de ogen (43:71). Daar is wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en wat in geen mensenhart is opgekomen.1 Als de paradijsbewoners de tuin betreden, verspreiden zij zich in hun woningen, en ze worden door de grootogige gezellinnen ontvangen. Iedere man wordt door zeventig gezellinnen ontvangen, getooid met sieraden en gewaden, opgesmukt met parels en edelstenen. Iedere gezellin draagt een kroon op haar hoofd, licht en stralen, lichter dan de zon; het diadeem op haar voorhoofd is gemaakt van het licht van de Troon. Iedere gezellin heeft duizend kameniers en duizend slavinnen bij zich; deze hebben kromstaven in hun handen, waarmee zij de sleep van de jurk van de gezellin optillen, zodat deze niet worden bevuild met muskus en saffraan. Ieder van hen heeft een beker in haar hand zoals het licht der zon, waarin water, melk, wijn en honing zijn die zich niet met elkaar vermengen. Als zij een vriend Gods ontvangen beziet deze de gelukzaligheid die God hem heeft bereid, verbaast zich over de grootogige gezellinnen en vraagt: ‘Voor wie zijn deze, Heer?’ En God zegt: ‘Voor jou, mijn knecht; alles was je ziet zijn jouw echtgenotes en jouw vrouwen. Voor jou heb ik hen geschapen, en om jouw vroomheid en jouw waken voor mijn aangezicht in het donker van de nacht, en om jou volharden in tegenspoed en rampspoed (6:42) op aarde, en om jouw vrees voor mijn bestraffing. Nu maak ik jou tot een van de in vrede geborgenen (15:46). Ik bied je geborgenheid voor mijn bestraffing, ik laat je wonen in het huis mijner grootmoedigheid, en ik laat je huwen met zeventig gezellinnen, om je lid voor ontucht te behoeden.’ Dan lopen de gezellinnen op de vriend Gods toe, met bekers in hun handen, zodat hij drinkt van de drank die de grootogige gezellinnen in de bekers bij zich hebben; en als de vriend Gods dat alles heeft opgedronken keren de gezellinnen naar de paleizen terug, in vreugd en vrolijkheid, en betreden hun woningen. Iedere gezellin heeft een woning van zuiver goud, en ronde tenten en priëlen. In elk van deze woningen staat een bed van rood goud, afgezet met parels en edelstenen en robijnen, en daarop liegen zeventig matrassen van zijde en goudbrokaat (vgl. 18:31 e.a.) over elkaar. En als de vriend Gods is gaan zitten op het bed dat God voor hem heeft klaargezet, treden de grootogige gezellinnen in haar woningen binnen en openen alle deuren van hun woningen in de richting van de vriend Gods, gaan op hun bedden zitten en wenden zich naar de vriend Gods, die zelf intussen op zijn bed in de woning zit. Als de vriend Gods zin heeft in één van hen weet zij dat zonder teken of uitnodiging. Dan opent zij de deur van haar tent en komt op hem toe, getooid met sieraden, gewaden, lieftalligheid, schoonheid, pracht en volkomenheid, zoals God zegt: die voor hun tijd door mensen noch djinn waren aangeraakt (55:56), dat wil zeggen: geen mens of djinn heeft haar voor hen aangeraakt. Als zij de vriend Gods nadert bekent hij haar; één maal met haar duurt veertig jaar, [gemeten] naar onze jaren. Dan kalmeert zijn wellust, terwijl hij op haar borst [ligt] en het zweet onder haar wegvloeit en de jongelingen bij hun hoofd staan met zakdoeken van zijdebrokaat in hun handen om hen toe te waaieren tot zij hun lust gekoeld hebben, veertig jaar lang. Dan staat de gezellin op en gaat haar woning binnen; een andere loopt naar het toe en hij heeft gemeenschap met haar, en zie, zij is maagd. In de vereniging met haar brengt hij wederom veertig jaren door, net als bij de eerste. Zo gaat het door: de ene gaat weg en de andere komt naar hem toe, allen maagden, (56:36), (tot hij langs hen allen de ronde gemaakt heeft, en hij bevindt dat zij allen maagden zijn, vurig beminnend en even oud (56:36), tot hij met zeventig gezellinnen omgang heeft gehad dan worden ze allen weer maagd als tevoren […] terwijl de vriend Gods achteroverleunt op zijn bed. En bij hen gaan er jongelingen rond, die als goedbewaarde parels zijn (52:24), met bekers en kruiken en een drinkbeker met drank uit een bron (56:18), en ooft waarvan zij het beste kunnen kiezen (vgl. 56:19, 20). Zij eten en drinken; zij ontlasten zich niet en urineren niet; zij spugen niet en snuiten hun neus niet, maar zij zweten uit hun lichamen, en in plaats van urine en drek scheiden zij een zweet af dat zuiverder is dan welriekende muskus en grijze amber, omdat de bodem van de tuin niets onreins kan opnemen. Terwijl de vriend Gods zo met spel, gelach en vermaak met de grootogige gezellinnen bezig is, daalt er ineens een ronde tent van licht neer, waarvan het binnenste van buiten zichtbaar is. In die ronde tent staat een bed van rood goud, waarop zeventig matrassen uit zijde en goudbrokaat (vgl. 18:31 e.a.) liggen, de ene op de andere. Daar bovenop zit een gezellin wier licht nog sterker straalt dan dat van de grootogige gezellinnen, gekleed in zeventig gewaden uit licht. Als de vriend Gods naar hen kijkt verbaast hij zich over hun lieftalligheid en schoonheid, zoals ook de zeventig grootogige gezellinnen van de vriend Gods zich over haar goedheid verbazen. De vriend Gods vraagt: ‘Heer, voor wie is deze vrouw?’ en God antwoordt: ‘Als je haar aanspreekt, mijn knecht, zal ze je zelf antwoorden.’ De vriend Gods spreekt haar aan en terwijl hij dat doet opent zij de deur van haar tent, komt naar buiten naar de  vriend Gods en zegt tegen hem: ‘Mijn schat, hoe kon je mij vergeten? Weet je niet meer hoe ik met jou honger, dorst en naaktheid, ellende en ongeluk heb uitgehouden? Heb ik je niet gehoorzaamd? Heb ik je niet bediend? Heb ik je niet geëerd? Heb ik je niet verdragen in vreugde en verdriet? Weet je dat-en-dat niet meer? Ik ben je vrouw, die je in de aardse woonst heeft gehoorzaamd.’ Dan weent de vriend Gods van vreugde, loopt op haar toe en omarmt haar. Onder haar hals staat geschreven: ‘vurig beminnende even oude gezellinnen, voor hen die rechts staan (56:37–8); haar naam is Ariba (vurig beminnend).’ Aan iedere onderarm draagt zij duizend armbanden van rood goud en aan iedere voet duizend enkelbanden van goud, en op haar hoofd draagt zij een kroon van licht. Als de grootogige gezellinnen naar haar kijken en haar lieftalligheid, schoonheid en mooie juwelen zien, zeggen zij: ‘Heer, waarom hebt u ons niet zo mooi gemaakt voor de vriend Gods als zij?’ Dan zegt God: ‘Grootogige gezellinnen, ik heb mijn dienstmaagd zo mooi gemaakt omat zij in de aardse woonst veel hitte en kou, honger, dorst en angst heeft moeten verdragen, en omdat zij mij en haar man gehoorzaamd heeft, en omdat zij de kwellingen van de dood heeft doorstaan, de duisternis van het graf, de angst van de ondervraging en de verschrikkingen van de Dag der Opstanding; daarom heb ik haar mooier gemaakt dan jullie.’ En de grootogige gezellinnen zeggen: ‘Heer, dan heeft zij er recht op, ons in sieraden, lieftalligheid en schoonheid te overtreffen.’ Daarop zeggen de grootogige gezellinnen: ‘Ariba, op deze dag is er geen jaloezie tussen ons.’
En een heraut zal uitroepen: ‘Bewoners van de tuin, dit is de dag van vrolijkheid en vreugde in de veilige woonst, want hier is krankheid noch dood, ziekte noch zorg, leed noch armoede, angst, honger, dorst, vermoeidheid noch naaktheid, hitte, koude, duisternis noch ellende.’2
Dan geeft God ieder van zijn vrienden in de tuin een landgoed en kastelen (25:10) en gezellinnen en jongelingen en fruittuinen en gewaden, tot ieder van hen zegt: ‘Ik ben rijk, en niemand in deze tuin is zo rijk als ik.’ Zij die zo spreken zijn [nog] de allerarmsten, die onder de Paradijsbewoners het minste hebben aan goed en vrouwen; [toch is het] zo, dat geen van hen jaloezie koestert om wat God hem gegeven heeft. Ieder van hen heeft wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en wat in geen mensenhart is opgekomen,1 op een plek waarvan de voeding duurzaam is, en ook haar schaduw. Dat is de eindbestemming van hen die vrezen (13:35), waarvan de vruchtentrossen voor het plukken nabij zijn (69:23). Het fruit aan de bomen hangt terneer om geplukt te worden, door de almacht Gods, en komt naar de hand van degene die het begeert, zodat hij het kan eten. Telkens als er een [vrucht] is geplukt komt er dadelijk een andere voor in de plaats, die meteen net zo rijp is als die andere aan de tak. Ook als er tien vruchten geplukt zouden worden, zouden er meteen andere aangroeien,…(?) tussen de rivieren. Op de bomen zitten vogels zo groot als tweebultige kamelen, en de vriend Gods eet van hun vlees. Als hij trek krijgt valt het voor hem neer, zodat hij ervan kan eten, geroosterd of gekookt zoals hij maar wil. Het valt voor hem neer door de almacht van God, die tegen iets zegt: ‘Word! en dan wordt het (2:117; 3:59 e.a.). Als de knecht Gods er naar hartelust van gegeten heeft en wil opstaan is de vogel meteen weer levend, vet en gaar. Hij vliegt op en verheerlijkt God met de woorden: ‘Lof zij Hem, die mij geschapen heeft en gaar gemaakt heeft, en mijn vlees tot voedsel van zijn godvruchtige dienaren heeft gemaakt!’.’

NOOT:
1. Een hadith van de profeet, Bukhārī, Tawḥīd 35 e.v.a.; vgl. Bijbel, 1. Korinthe 2:9.
(Korancitaten en hadithen zijn cursief gedrukt.)
2. Vergelijk Bijbel, Openbaring 7:16–17; 21:4.

Terug naar home page.

Paradise, translation (German; A-Version). Das Paradies

Beschreibung des Paradiesgartens und seiner Wonne

Darauf schuf Gott auf der rechten Seite unter dem Thron den Garten, so weit wie die Himmel und die Erde, aus rotem Gold und Silber, aus Perlen, Edelsteinen, Perlen und grünem Smaragd. Er machte dafür acht Tore aus Licht; ihre Nägel sind aus Perlen, die Vorhänge ihrer Tore sind aus grünem Seidenbrokat und ihre Schlüssel sind aus rotem Rubin. Seine Mauer ist abwechselnd aus silbernen und goldenen Bausteinen erbaut. Jedes Tor wird mit einem wohlbekannten Name benannt.
Das erste Tor ist der Garten der Wonne (Koran 26:85).
Das zweite Tor ist die Wohnung des Friedens (6:127; 10:25).
Das dritte Tor ist die Wohnung des ewigen Lebens (41:28).
Das vierte Tor ist die Wohnung des Paradieses (18:107; 23:11).
Das fünfte Tor ist die Wohnung der Majestät (55:27, 78).
Das sechste Tor ist die Wohnung Edens (9:72).
Das siebte Tor ist die Wohnung des Besseren (vgl. 16:30).
Das achte Tor ist die höchstgelegene Wohnung.
Jede dieser Wohnungen hat eine Weite von dreihundert Millionen Jahren, nach unseren Jahren [gemessen]. In jedem Garten schuf Gott achthundert Millionen Städte. In jeder Stadt gibt es achthunderttausend Paläste aus rotem Gold, Perlen, Edelsteinen, rotem Rubin und grünem Smaragd; in jeder Stadt gibt es viertausend Myriaden Wohnungen aus weißem Silber; die Nägel ihrer Tore sind aus rotem Gold. In jedem der Paläste dieser Städte gibt es tausend Zimmer übereinander, (hundert Stockwerke über einander,) und in jedem Stockwerk gibt es tausend Fenster, geflochten aus Gitterstäben von Licht. Vor jedem dieser Fenster steht ein Bett aus rotem Gold, auf jedem Bett siebzig Matratzen aus roter Seide und aus grünem Seidenbrokat, geschmückt mit Perlen und Edelsteinen, (und die Matratzen sind) über einander ausgebreitet. Auf jeder dieser Matratzen sitzt eine der großäugigen Huris (44:45 u.a.), gekleidet in siebzig unterschiedliche Gewänder, von grün bis rot, aus Kamille und Purpur, durchwoben mit Perlen, Edelsteinen und Korallen.
Die Gesichter dieser Huris sind strahlender als Sonne und Mond; sie haben solche Augen dass, wenn eine von ihnen ein Auge öffnen und den Menschenkindern auf dieser Erde zublinzeln würde, diese aus Sehnsucht nach ihnen stürben. Auf ihrer Stirn trägt sie ein Diadem wie eine strahlende Sonne; an jedem ihrer Unterarme hat sie tausend Armbänder aus rotem Gold, geschmückt mit Perlen und Edelsteinen. Das Mark ihrer Unterschenkel ist sichtbar durch ihre Kleider, so dünn ist ihre Haut; und an jedem ihrer Füße hat sie tausend Fußreifen aus rotem Gold. Wenn die Bewohner unserer Erde ihre süße Stimme hören würden, müssten sie aus Sehnsucht nach ihr sterben. Um ihrem Hals hat sie ein Halsband aus Perlen, Korallen, Perlen und purem Gold. Jede ihrer Halsketten strahlt wie ein funkelnder Stern (24:35). Vor jeder Huri sitzen tausend Sklavinnen und tausend Kammerfrauen. Auf der Tür jedes Palastes steht der Name seines Besitzers geschrieben; auf dem Hals jeder Huri ist mit glänzendem Licht der Name ihres Gatten geschrieben: „Ich gehöre dem Soundso, Sohn des Soundso.” Die Länge jedes dieser Paläste ist eintausenddreihundert Jahre, und seine Breite ist eintausendvier-hundert Jahre. In jedem Palast gibt es tausend Türen; der Abstand zwischen einer Tür und der nächsten ist fünfzigtausend Jahre. Bei jeder Tür gibt es einen Obstgarten, einhundert Jahre breit. In jedem Obstgarten fließt ein Fluß aus Milch, ein Fluß aus Honig, ein Fluß aus Wasser das nicht faul ist (47:15), und ein Fluß aus Wein, köstlich den Trinkenden. Der Fluß aus Wasser das nicht faul ist bedeutet: nicht trüb, und der Fluß aus Milch, deren Geschmack verändert sich nicht; der Fluß aus Wein ist köstlich für die Trinkenden und der Fluß aus Honig, das ist geklärter Honig (47:15). Am Ufer jedes Flusses sind tausend Lauben aufgeschlagen, und tausend runde Zelte aus grünem Smaragd und rotem Rubin. In jeder Laube steht ein Bett aus rotem Gold, worauf Matratzen aus roter und grüner Seide liegen. In jedem Garten gibt es Früchte in Menge (43:73), was das Herz begehrt und ein Genuß ist zu sehen (43:71). Dort ist was kein Auge gesehen hat und kein Ohr gehört hat und in keines Menschen Herz gekommen ist.(1) Wenn die Paradiesbewohner den Garten betreten, zerstreuen sie sich in ihren Wohnungen, und sie werden von den großäugigen Huris empfangen. Jeder Mensch wird von siebzig Huris empfangen, angetan mit Zierat und Gewändern, geschmückt mit Perlen und Edelsteinen. Jede Huri trägt eine Krone auf ihrem Kopf, hell und strahlend, heller als die Sonne, und das Diadem auf ihrer Stirn ist aus dem Licht des Thrones. Jede Huri hat tausend Kammerfrauen und tausend Sklavinnen bei sich; diese haben Krummstäbe in ihren Händen, womit sie die Schleppen der Kleider der Huris aufheben, damit diese nicht mit Moschus und Safran beschmutzt werden. Jede von ihnen hat in ihrer Hand einen Becher wie das Licht der Sonne, worin Wasser, Milch, Wein und Honig sind, die sich nicht mit einander vermischen. Wenn sie einen Freund Gottes empfangen, schaut dieser auf die Wonne, die Gott ihm bereitet hat, wundert sich über die großäugigen Huris, und fragt: „Für wen sind diese, Herr?” Und Gott sagt: „Für dich, mein Knecht; alles was du siehst, sind deine Gattinnen und deine Frauen. Um deinetwillen habe Ich sie erschaffen, und ob deiner Frömmigkeit und deines Wachens vor meinem Angesicht im Dunkel der Nacht, und deines Ausharrens in Elend und Not (6:42) auf Erden, und deiner Furcht vor meiner Bestrafung. Jetzt mache Ich dich zu einem der sorglos geborgenen (15:46). Ich biete dir Sicherheit vor meiner Bestrafung, und Ich lasse dich wohnen im Haus meiner Großmut, und ich verheirate dich mit siebzig Huris, um dein Glied zu behüten vor Unzucht.” Dann gehen die Huris auf den Freund Gottes zu, mit Bechern in ihren Händen, so dass er alles trinkt vom Trunk, den die großäugigen Huris in den Bechern bei sich haben; und wenn der Freund Gottes das alles getrunken hat, kehren die Huris zu den Palästen zurück, in Freude und Heiterkeit, und betreten ihre Wohnungen. Jede Huri hat eine Wohnung aus purem Gold, und runde Zelte und Lauben. In jeder dieser Wohnungen steht ein Bett aus rotem Gold, besetzt mit Perlen und Edelsteinen und Rubinen, und darauf liegen siebzig Matratzen aus Seide und Brokat (vgl. 18:31 u.a.) übereinander. Und wenn der Freund Gottes sich auf das Bett, das Gott ihm bereitet hat, setzt, treten die großäugigen Huris in ihre Wohnungen ein, alle Türen ihrer Wohnungen in die Richtung des Freundes Gottes öffnend, und setzen sich auf ihre Betten und wenden sich alle zu dem Freund Gottes hin, während dieser auf seinem Bett in der Wohnung sitzt Wenn dem Freund Gottes nach einer von ihnen gelüstet, weiß sie das ohne Zeichen oder Aufforderung. Dann öffnet sie die Tür ihres Zeltes und kommt auf ihn zu, angetan mit Zierat, Gewändern, Anmut, Schönheit, Pracht und Vollkommenheit, wie Gott sagt: die vor ihnen weder Mensch noch Dschinn entjungfert hat (55:56), das heißt: kein Mensch oder Dschinn hat sie vor ihnen berührt. Wenn sie dem Freund Gottes nahe kommt, erkennt er sie, und einmal mit ihr dauert vierzig Jahre, nach unseren Jahren [gemessen]. Dann legt sich seine Lust, während er auf ihrer Brust [liegt] und der Schweiß unter ihr wegströmt, und die Burschen bei ihren Köpfen stehen, mit Taschentüchern aus Seidenbrokat in ihren Händen, um ihnen zuzufächeln, bis sie ihre Lust vollendet haben, vierzig Jahre lang. Dann steht die Huri auf und tritt in ihre Wohnung ein, und eine andere kommt zu ihm, und er hat Geschlechtsverkehr mit ihr, und siehe da, sie ist Jungfrau. Im Akt mit ihr verbringt er abermals vierzig Jahre, nach der Gewohnheit der Ersten. So geht es weiter: die eine geht und eine andere kommt zu ihm, alle Jungfrauen, (56:36), (bis er unter allen die Runde gemacht hat, und er befindet sie alle Jungfrauen, heiß liebend und gleichaltrig (56:36), bis er mit siebzig Huris verkehrt hat; dann werden sie alle wieder Jungfrau wie zuvor […] während der Freund Gottes sich auf seinem Bett zurücklehnt. Burschen, die sie bedienen, machen unter ihnen die Runde, als ob sie wohlverwahrte Perlen wären (52:24), mit Kannen und einem Becher von Quellwasser (56:18), und mit Früchten, was immer sie wünschen (vgl. 56:19, 20). Sie essen und trinken; weder entleeren sie sich noch urinieren sie; weder speien sie noch schneuzen sie sich die Nase, aber sie schwitzen aus ihren Körpern, und statt Harn und Kot tritt ein Schweiß aus, der reiner ist als wohlriechender Moschus und graue Ambra, weil der Boden des Gartens nichts Unreines aufnimmt. Während der Freund Gottes so mit Spiel, Gelächter und Kurzweil mit den großäugigen Huris beschäftigt ist, steigt auf einmal ein rundes Zelt aus Licht nieder, dessen Inneres von außen sichtbar ist. In diesem runden Zelt steht ein Bett aus rotem Gold, worauf siebzig Matratzen aus Seide und Brokat (vgl. 18:31 u.a.) liegen, die eine über der anderen. Oben darauf sitzt eine Huri, deren Licht das Licht der großäugigen Huris überstrahlt, gekleidet in siebzig Gewänder aus Licht. Wenn der Freund Gottes sie anschaut, verwundert er sich über ihre Anmut und Schönheit, wie auch die siebzig großäugigen Huris des Freundes Gottes sich über ihre Güte wundern. Der Freund Gottes fragt: „O Herr, wem gehört diese Frau?” und Gott antwortet: „Rede sie an, mein Knecht, so wird sie dir antworten.” Der Freund Gottes spricht sie an und indem er dies tut, öffnet sie die Tür ihres Zeltes, tritt heraus zu dem Freund Gottes und sagt zu ihm: „Mein Schatz, wie konntest du mich vergessen? Weißt du nicht mehr wie ich mit dir Hunger, Durst und Nacktheit, Jammer und Mißgeschick ausgehalten habe? Habe ich dir nicht gehorcht? Habe ich dich nicht bedient? Habe ich dich nicht geehrt? Habe ich dich nicht ertragen in Freude und Leid? Weißt du das-und-das nicht mehr? Ich bin deine Frau, die dir in der irdischen Bleibe gehorcht hat.” Dann weint der Freund Gottes vor Freude, geht auf sie zu und umarmt sie. Unter ihrem Hals steht geschrieben: „heiß liebend, gleichaltrig (56:36), für diejenigen zur rechten Hand; ihr Name ist Ariba (heiß liebend).” An jedem Vorderarm trägt sie tausend Armbänder aus rotem Gold und an jedem Fuß tausend Fußreifen aus Gold, und auf ihrem Kopf trägt sie eine Krone aus Licht. Wenn die großäugigen Huris sie anblicken, und auf ihre Anmut, Schönheit und schönen Juwelen schauen, sagen sie: „Herr, warum hast Du uns nicht so für den Freund Gottes geschmückt wie sie?” Dann sagt Gott: „Ihr großäugigen Huris, Ich habe meine Magd geschmückt, weil sie in der irdischen Bleibe viel Hitze und Kälte, Hunger, Durst und Angst ertragen hat, und weil sie mir und ihrem Gatten gehorcht hat, und weil sie die Todesqualen erlitten hat, die Finsternis des Grabes, die Furcht der Befragung, und den Schrecken des Tages der Auferstehung; deshalb habe ich sie mehr als euch geschmückt.” Und die großäugigen Huris sagen: „Herr, es steht ihr zu, uns an Schmuck, Anmut und Schönheit zu übertreffen.” Darauf sagen die großäugigen Huris: „Ariba, an diesem Tag gibt es keine Eifersucht unter uns.”
Und ein Herold wird ausrufen: „Bewohner des Gartens, dies ist der Tag der Fröhlichkeit und Freude in der Bleibe der Sicherheit, denn hier ist weder Krankheit noch Tod, noch Siechtum, weder Sorge noch Kummer noch Armut, Angst, Hunger, Durst, weder Müdigkeit noch Nacktheit, Hitze, Kälte, Finsternis oder Elend.”
Dann gibt Gott jedem Seiner Freunde im Garten ein Gut und Paläste (25:10) und Huris und Burschen und Obstgärten und Gewänder, bis jeder von ihnen sagt: „Ich bin reich, und kein anderer in diesem Garten ist so reich wie ich.” Und diejenigen, die so sprechen sind die Ärmsten, die unter den Paradiesbewohnern das geringste an Gut, und Gattinnen haben; [trotzdem ist es] so, dass keiner von ihnen Eifersucht hegt ob dessen was ihm Gott gegeben hat. Jeder von ihnen hat was kein Auge gesehen hat und kein Ohr gehört hat und in keines Menschen Herz gekommen ist, (1) an einem Ort dessen Speise beständig ist und sein Schatten. Das ist der Lohn für die Gott fürchten (13:35), und dicht über ihnen hängen die Früchte nieder (69:23). Das Obst an den Bäumen hängt herunter, um gepflückt zu werden, durch die Allmacht Gottes, und kommt zu der Hand desjenigen, der es begehrt, so dass er essen kann. Jedes Mal, wenn eine [Frucht] gepflückt ist, kommt sofort eine andere an ihrer Stelle und reift sofort so wie die, die zuvor an dem Ast war. Auch wenn zehn Früchte gepflückt würden, so würden an ihrer Stelle sofort andere heranwachsen,…(?) zwischen den Flüssen. Auf den Bäumen sitzen Vögel [so groß] wie Trampeltiere, und der Freund Gottes isst von ihrem Fleisch. Wenn es ihm gelüstet, fällt es vor ihm nieder, so dass er davon essen kann, gebraten oder gekocht, wie er es wünscht. Es fällt vor ihm nieder durch die Allmacht Gottes, der zu etwas sagt: „Werd’! und es wird” (2:117; 3:59 a.o.). Wenn der Knecht [Gottes] davon gegessen hat, was er begehrte, und aufstehen will, so ist der Vogel gleich wieder da, lebendig, fett und gar. Dann fliegt er auf, Gott verherrlichend und sagend: „Lobpreis sei Ihm, der mich geschaffen und gegart hat, und mein Fleisch zur Nahrung für Seine gottesfürchtige Knechte gemacht hat.”

Koranfragmente nach Friedrich Rückert.

ANMERKUNG
1. Ein hadith des Propheten, Buḫārī, Tawḥīd 35 u.v.a.; vgl. 1. Korinther 2:9.